Wielu z nas pamięta stare okazałe orzechy rosnące na placach swoich dziadków czy rodziców. Na wsi chyba żaden dom nie mógł się obejść bez długowiecznego orzecha. A zimą, słychać było chrupot łamiących się skorupin w domach. Orzech włoski znany jest nam od dawna, ale mało osób wie że trzeba o niego również dbać i pielęgnować jak każdą roślinę. W tym poście tylko przedstawię podstawowe atrybuty tego wspaniałego mędrca.
Orzech włoski w swoim naturalnym klimacie występuje dziko na Bałkanach, w południowo-wschodniej Europie, południowo-zachodniej, środkowej i wschodniej Azji, w Himalajach, w północnej Mjanmie i południowo-zachodnich Chinach. U nas często był sadzony w sadach i ogródkach przydomowych. Na chwilę obecną dziczeje, i pewnie za kilkanaście lat będzie dość często spotykanym gatunkiem drzew w lasach. Dziczenie zawdzięcza wyłącznie zwierzętom które roznoszą jego owoce po całej okolicy. Wiewiórki na przykład często zakopują swoje zapasy, i niekiedy o nich zapominają. W tem, nie prędko jest o dzikie sadzonki. Orzech włoski, jest drzewem długo wiecznym a co za tym idzie dorastającym do sporych rozmiarów. Które mogą być przeszkodą w małych miejskich ogródkach. Na szczęście są dostępne w sprzedaży różne odmiany tego olbrzyma. Różnią się one wielkością owoców, kształtem liści, oraz wielkością. Polecane są orzechy szczepione, ale swoją ceną odstraszają większość klientów. Samo szczepienie, wymaga od ogrodnika sporej wiedzy, oraz często odpowiedniego sprzętu. Orzech jak mogłoby się wydawać nie jest wcale wymagającym drzewem. A jest to właśnie błąd. Drzewo dorasta do wysokości 25-35 metrów. Sam pień może mieć średnice do 2m.
Drzewo jest gatunkiem wiatropylnym. W okresie maja widać zwisające kotki z drzewa. Są to kwiaty męskie, których pyłek jest przenoszony przez wiatr. Kwiaty żeńskie przypominają zaczątki małych orzechów z kwiatek na czubku. Orzechy włoskie szczepione, owocują dość młodo w porównaniu do swoich kuzynów rosnących od orzeszka. Owocowanie zaczyna się od ok. 4-5 roku po posadzeniu i owocuję przez kolejne 150-200 lat. Orzechy rosnące na własnym pniu zaczynają późno owocować, między 12-15 rokiem życia. Ale za to odwdzięczają się długością owocowania. Owocują przez 400, nawet do 500 lat. Także jest to spore wynagrodzenie, za cierpliwość ogrodnika. Nie można też zapomnieć o jego właściwościach leczniczych. Jest stosowany w ziołolecznictwie, jak również w kosmetyce. Liście zawierają specyficzny zapach, który wydziela się pod wpływem potarcia. Dużo również się mówi o działaniu negatywnym dla pobliskich roślin, które egzystują w pobliżu orzecha. Jest to nie prawda. Wielu ogrodników amatorów stwierdza że rosną pod nim wszelkiego rodzaju rośliny które nie wymagają dużego nasłonecznienia. I to właśnie to, wpływa na mit o orzechu który niszczy pobliską zieleń. Orzech włoski w młodym wieku jest wrażliwy na przymrozki, dlatego powinno się go zabezpieczać. Jest również drzewem wrażliwym na choroby, zwłaszcza infekcje wywołane cięciem i nieodpowiednim zabezpieczeniu ran. To chyba tak po krótce udało mi się Ci omówić naszego wielkoluda. Jeśli Ci się podobało, skomentuj, daj ocenę, subskrybuj ;)
